e-mail: sekretariat@sp1zolynia.pl



ORGANY STATUTOWE
Dyrektor
Rada Pedagogiczna
Rada Rodzic闚
Samorz鉅 Uczniowski

NASZA SZKOx
Patron Szko造
Historia Szko造
Absolwenci
wietlica
Biblioteka
Galeria zdj耩
Uroczysto 200-lecia szko造
Projekt UE

INFORMACJE
Aktualnoci
Plan lekcji
Ko豉 zainteresowa
Kryteria oceniania
Dokumentacja szko造
Podr璚zniki
Rekrutacja
Og鏊ne warunki ubezp.
Szczeg馧owe warunki ubezp.
Materia造 dydaktyczne
Informacje dla uczni闚
Informacje dla nauczycieli
Konkursy

NASI UCZNIOWIE
Klasa I A
Klasa I B
Klasa II A
Klasa II B
Klasa III
Klasa IV A
Klasa IV B
Klasa IV C
Klasa V A
Klasa V B
Klasa V C
Klasa VI A
Klasa VI B
Klasa VII A
Klasa VII B
Klasa VIII A
Klasa VIII B


Strona g堯wna

WI邛Y JAN KANTY

Pisarz

Legendy

Sylwetka duchowa

Profesor i duszpasterz

Pomiertny kult, cuda, i chwa豉 o速arzy.

         

wi皻y Jan Kanty - syn Stanis豉wa i Anny - urodzi si w K皻ach na Ziemi Owi璚imskiej 24 czerwca 1390r. Od miejsca urodzenia zosta nazwany Kantym. Pochodzi z rodziny mieszcza雟kiej (jego ojciec by burmistrzem). Nie zachowa造 si 瘸dne historyczne wzmianki o jego dzieci雟twie i m這doci. Wiadomo tylko, 瞠 po uko鎍zeniu nauk pocz靖kowych w rodzinnym miecie, zosta przyj皻y na Akademi Krakowsk w roku 1413 przez 闚czesnego rektora Stanis豉wa ze Skarbimierza. Jako student Wydzia逝 Sztuk Wyzwolonych (Artium) rozpocz像 wyk豉dy wraz ze 122 kolegami. Bez odpowiedzi pozostaje r闚nie pytanie, dlaczego tak pno zdecydowa si na podj璚ie studi闚. Mia ju bowiem wtedy 23 lata.

Studia Jana z K皻 przebiega造 pomylnie. Studiuj鉍 nauki wyzwolone zdobywa wy窺ze og鏊ne wykszta販enie. Zadaniem Wydzia逝 Sztuk Wyzwolonych by這 wprowadzenie i przygotowanie studenta do studiowania dyscyplin podstawowych, takich jak teologia, prawo i medycyna. G堯wnym przedmiotem wyk豉danym na tym wydziale by豉 filozofia Arystotelesa. Studia na tym fakultecie by造 dwustopniowe. Pierwszy stopie - bakalaureat odpowiada poziomem dzisiejszej maturze, drugim wy窺zym by這 magisterium. Uzyskiwa go tylko niewielki odsetek immatrykulowanych. Olbrzymi wp造w na osobowo przysz貫go wi皻ego mieli 闚czeni wybitni profesorowie Akademii Krakowskiej, wr鏚 kt鏎ych mo積a wymieni m. in. Benedykta Hesse, Miko豉ja Budissena, Jana z Radochoniec, czy wreszcie czo這wego przedstawiciela redniowiecznej myli etycznej Piotra z Sienna.

Jan Kanty stopie baka豉rza na Wydziale Artium uzyskuje w 1415 roku, a w semestrze zimowym 1417/18 roku zostaje magistrem sztuk wyzwolonych. Zanim otrzyma mieszkanie i sta章 posad na Akademii, zarabia na swoje utrzymanie podejmuj鉍 rozmaite pomocnicze zaj璚ia na fakultecie.

Nast瘼ny okres 篡cia Mistrza z K皻 do roku 1421 pozostaje nie wype軟iony faktami udokumentowanymi przez r鏚豉 historyczne. Przypuszcza si, 瞠 w tym czasie Jan Kanty otrzyma wi璚enia w benedykty雟kiej kaplicy w Tuchowie (by造 one w闚czas warunkiem studi闚 teologicznych) i tam rozpocz像 prac duszpastersk.

Lata 1421-1428 sp璠za Jan Kanty w Miechowie, pe軟i鉍 obowi頊ki rektora szko造 klasztornej u Bo穎grobc闚, zwanych w Polsce miechowitami. Sprawuje tam piecz nad powierzon mu gromadk m這dych zakonnik闚 jako nauczyciel i wychowawca. Wyk豉da gramatyk i teori muzyki oraz uczy piewu kocielnego. zgodnie z kanonami synod闚 diecezjalnych XV wieku, naucza i wyjania podstawowe prawdy Bo瞠. Czyni zado temu obowi頊kowi w ramach duszpasterskich zaj耩 w kociele, zw豉szcza podczas niedzielnych kaza. Z tego okresu pochodz r闚nie pierwsze kodeksy przepisywane jego r瘯. S to kazania niedzielne i wi靖eczne znanych na Akademii mistrz闚 m. in. Jana Elgota, Miko豉ja z Koz這wa i Andrzeja z Buku.

Katedr na Wydziale Sztuk Wyzwolonych Jan z K皻 obejmuje w 1429 roku. Mia wtedy 39 lat. R闚noczenie rozpoczyna studia teologiczne, wybieraj鉍 jako swojego mistrza wspomnianego wczeniej Benedykta Hesse. Stopie doktora uzyskuje po 14 latach, tj. w 1443r.

Ju jako student teologii, a r闚noczenie profesor na Wydziale Artium , Mistrz Jan z K皻 czterokrotnie sprawuje urz鉅 dziekana Wydzia逝 Sztuk Wyzwolonych w latach 1432, 1433, 1437 i w p馧roczu letnim 1438 roku. Zgodnie ze statutami urz鉅 na Wydziale Artium m鏬 piastowa tylko ten, kto pozna czynnoci rz鉅zenia wymagane na tym stanowisku i posiada umiej皻noci prowadzenia dysput zwyczajnych i nadzwyczajnych, a tak瞠 kto potrafi odpowiada na kwestie w tych dysputach. Dziekan musia si wyr騜nia jako dobry wyk豉dowca, wydatnie oddawa si pracy naukowej oraz posiada umiej皻no promowania doktor闚, licencjat闚 i baka豉rzy. Te przepisy rzucaj nam jasne wiat這 na zdolnoci Mistrza z Ket. Za swego dzieka雟twa osobicie promowa 42 baka豉rzy i 9 magistr闚.

Na Wydziale Artium Jan Kanty wyk豉da przynajmniej do 1456r. Nie jest znany pe軟y wykaz jego zaj耩 uniwersyteckich. Zgodnie z programem wyk豉da traktaty, kt鏎e przypada造 mu przez losowanie. Komentowa logik lub fizyk oraz ekonomi Arystotelesa. Z tego okresu zachowa造 si tylko dwa jego komentarze do "Analityk" Stagiryty.

Jesieni 1439 roku Jan z K皻 osi鉚a tytu baka豉rza teologii. W tym samym roku, zgodnie z obowi頊uj鉍ymi na uczelni przepisami, 11 grudnia zostaje kanonikiem kapitu造 przy kolegiacie w. Floriana w Krakowie. Z tym stanowiskiem 章czy這 si probostwo przy kociele w. Andrzeja w Olkuszu. Nie mog鉍 jednak osobicie sprawowa duszpasterskiej troski nad powierzon mu parafi, po omiu tygodniach (5 II 1440) zrezygnowa z tego urz璠u, nie b璠鉍 prawdopodobnie ani razu w Olkuszu. Nie traktowa bowiem prebendy jako r鏚豉 dochodu, a jako collegiatus, czyli profesor zamieszkuj鉍y w Collegium Maius, mia wystarczaj鉍e uposa瞠nie: pensj profesorsk zagwarantowan przez odnowicielk Akademii Krakowskiej - kr鏊owa Jadwig oraz zabezpieczenie na dochodach z 簑p solnych w Bochni i Wieliczce. Z tych powod闚 Jan Kanty - wbrew temu, co cz瘰to si o nim pisze - nie zajmowa si dzia豉lnoci skryptystyczn dla osi鉚ni璚ia zysk闚. Sta go by這 r闚nie na przew鏚 doktorski po zako鎍zeniu studi闚 teologicznych.

Jan z K皻 篡wo interesowa si sprawami uczelni i czynnie anga穎wa si w jej 篡cie. W 1441 r. zostaje wybrany delegatem do przeprowadzenia reformy na Akademii, a w roku 1443 maj鉍 53 lata uzyskuje doktorat z teologii.

W 1499 roku, po rezygnacji B. Hesse, obejmuje katedr na wydziale teologicznym. Pracuje tu do ko鎍a swojego 篡cia. Poza zwyczajnymi zaj璚iami w roku 1460 sprawuje po raz drugi (pierwszy raz w 1434r.) urz鉅 prepozyta domu Collegium Maius. W roku 1463 podpisuje sie po raz ostatni pod manuskryptem, co wiadczy o zako鎍zeniu pracy pisarza - kopisty. Podesz造 wiek, zdrowie i migotliwa oliwna lampka nie pozwala造 mu ju na pisanie obszernych kodeks闚.

W roku 1472 pe軟i jeszcze obowi頊ki szafarza domu Collegium Maius. Ostatni raz podpisa si na dokumencie sporz鉅zonym 8 padziernika 1473r. Zanim dopali si kaganek jego 篡cia ujrza jeszcze zapewnie pierwsz ksi璕 wydan drukiem w Krakowie: "Kalendarz astronomiczny", dzie這 Kaspra Straubego, w璠rownego drukarza z Bawarii. Nie chorowa d逝go. Zmar w Krakowie w Wigili Bo瞠go Narodzenia 1473r. Jego nazwisko wymienia si wr鏚 tak znakomitych uczni闚 krakowskiej Almae Matris jak Pawe W這dkowic, Miko豉j Kopernik czy Jan Pawe II.

Do g鏎y    

WSPANIAΧ PISARZ

Dzia豉lno Mistrza Jana z K皻 jako pisarza wprawia w zdumienie ka盥ego, kto cho熲y pobie積ie spotka si z jego dorobkiem. Podziw budzi jego wytrwa這 i pracowito jako skryptora.

R瘯opisy wi皻ego tworz pokan bibliotek, licz鉍 28 grubych wolumin闚. Pod tym wzgl璠em nie ma jemu r闚nego. Osiemnacie r瘯opis闚 znajduje si w Bibliotece Jagiello雟kiej, pozosta貫 przechowywane s w Bibliotece Watyka雟kiej. Swoj w豉sn prac Mistrz Jan kompletowa zbi鏎 duszpastersko-naukowej biblioteki. Czyni to nie dla zysku, nie handlowa ksi璕ami. By w nich zbyt rozmi這wany, za du穎 czasu z nimi prze篡 i za wiele nocy dla nich nie przespa, by si ich w tak prozaiczny spos鏏 pozbywa.Pisarz

Praca w. Jana jako kopisty przypada na lata 1423 - 1463. Kopiowa g堯wnie dzie豉 filozoficzne. Dominuj鉍 rol w jego tw鏎czoci odgrywa造 dzie豉 w. Augustyna. Wiele z zachowanych manuskrypt闚 zawiera jego zapiski z dysput uniwersyteckich, jakie prowadzi na uczelni. W wi瘯szoci przypadk闚 Jan Kanty podaje autor闚. Niekt鏎e zamieszczone anonimowo nasuwaj przypuszczenie, 瞠 s jego autorstwa, zw豉szcza teksty o charakterze not i zapisk闚 sporz鉅zonych na gor鉍o pod wp造wem studiowanej literatury lub obchodzonych wi靖 i uroczystoci. w. Jan nie by przypadkowym i bezmylnym kopist. Pisa kodeksy z jak konkretn myl o przydatnoci danego dzie豉. W trakcie przepisywania poprawia je, uzupe軟ia w豉snymi uwagami, do章cza aktualne notatki i sprostowania. Wr鏚 jego r瘯opis闚 znajduj si takie, kt鏎e pochodz od innych, zw豉szcza jego uniwersyteckich koleg闚. wiadczy to o jego wszechstronnych zainteresowaniach naukowych oraz aktywnym udziale w 篡ciu uniwersytetu.Pierwszym przepisanym, jeszcze w okresie zarz鉅zania szko章 miechowsk, dzie貫m naszego patrona jest rozprawa pt. "Enchiridion". Ma ona charakter teologiczno-dogmatyczny i zawiera systematyczne opracowanie doktryny Kocio豉 z przeznaczeniem dla ludzi wieckich. W nast瘼nych latach kopiuje r騜norodne dzie豉 w tym tak瞠 traktaty husyckie i antyhusyckie. Wobec innowierczych dzie zaleca wielk ostro積o.

Pisze w atmosferze spor闚 i dyskusji rozpalaj鉍ych umys造 zar闚no polityk闚, jak i teolog闚. Nie pomija r闚nie zagadnie teologicznych wynikaj鉍ych z aktualnej sytuacji Kocio豉. Kopiuje wi璚 dzie豉 uczestnik闚 soboru w Konstancji i Bazylei. W pniejszym wieku, maj鉍 lat ponad sze熛ziesi靖, sporz鉅zi dwa tomy pism Ojc闚 Kocio豉 - przede wszystkim w. Augustyna, Grzegorza Wielkiego, Bernarda i innych autor闚. Z dzie w. Tomasza przepisa w tym czasie "Sum przeciwko poganom" (1452r.) i dwie pierwsze czci "Sumy teologicznej" (1457r.). W 1459 roku rozpocz像 kopiowanie komentarza do Ewangelii wed逝g w. Mateusza, autorstwa Benedykta Hessego. By豉 to d逝ga i 禦udna praca, zw豉szcza, 瞠 w kopii sporz鉅zonej r瘯a w. Jana z K皻 jest wiele jego glos, wiadcz鉍ych o tym, 瞠 skryba pisz鉍 studiowa i komentowa trudniejsze miejsca. R瘯opis liczy oko這 dwa tysi鉍e stron. Prac nad dzie貫m B. Hessego Mistrz Jan rozpocz像 w 1459 roku, a uko鎍zy 17 I 1463 roku, maj鉍 ju 73 lata. Jest to jego ostatnie dzie這, nie licz鉍 drobnych tekst闚 pniejszych lub tych, kt鏎e mog si jeszcze znale.

Do oryginalnych, zachowanych do dzisiaj, dzie Jana z K皻 nale蕨:"Reportatio" z wyk豉d闚 gramatyki A. Donata - "Exertitia Novae Logicae", komentarze do "Analityk" Arystotelesa, "Disputata super VIII libros Phisicorum Aristotelis", marginalne glosy do niekt鏎ych ksi鉚 Pisma w. oraz wspomniane wczeniej kazusy. Nie ulega w靖pliwoci, 瞠 by這 ich znacznie wi璚ej. Jako student, a nast瘼nie profesor w. Jan by bowiem zwi頊any regulaminem uczelni, kt鏎y zobowi頊ywa go do pisania i wyg豉szania pewnych kwestii z Pisma w. czy Sentencji. Pe軟i鉍 rozmaite funkcje, nie m鏬 te unikn寞 m闚, kaza i innych prac naukowych.

DZIEx MISTRZA JANA Z K邛

R瘯opis z 1448r., zawieraj鉍y "Kwestie dysputowane o prawdzie"
w. Tomasza z Akwinu (Biblioteka Watyka雟ka)
 
R瘯opis
 
Kopia r瘯opisu w. Jana z K皻 (XVII w.) zawieraj鉍ego "Komentarz do Ewangelii wed逝g
w. Mateusza" B. Hessego (archiwum kolegiaty w. Anny w Krakowie)
 
R瘯opis
 

Do g鏎y   

Legendy o wi皻ym Janie

Legendy o w. Janie Kantym powstawa造 w r騜nym czasie, na przestrzeni kilku wiek闚. Rodzi造 si na pod這簑 ludzkiej wdzi璚znoci za jego dobro. S wiadectwem 篡czliwej pami璚i o mi這sierdziu, jakim wype軟i swoje d逝gie, pracowite 篡cie. wiadectwo to przekazywano we w豉ciwej sobie szacie literackiej z pokolenia na pokolenie. W literaturze polskiej znane s legendy o w. Janie Kantym uj皻e w poetyck form. Autorami najpi瘯niejszych s Wincenty Pol oraz ks. Karol Antoniewicz.Legendy o w. Janie Kantym

Spor鏚 wielu legend o w. Janie Kantym powszechnie znana jest ta, kt鏎a opowiada o tym jak to profesor Akademii Krakowskiej sk豉da dzbanek, przypadkowo rozbity przez dziewczyn z podkrakowskiego υbzowa. Zdarzenie to doskonale przedstawi Micha Rogowski na prezentowanym obok obrazie namalowanym w 1850r. (znajduje si on obecnie w Muzeum UJ w Krakowie).

Inna historia- legenda zwi頊ana jest z koszykiem jab貫k, kt鏎e Mistrz otrzyma w darze i od razu przekaza swojemu przyjacielowi. Koszyk rozpocz像 w ten spos鏏 "odwiedziny" u wszystkich przyjaci馧 wi皻ego, by w ko鎍u powr鏂i do niego samego. Legenda ta - wyraz ludzkiej dobroci - ko鎍zy si bardzo praktycznym i ascetycznym spostrze瞠niem:

"Dar ten pierwsi podobno przynieli anieli,
By da przyk豉d, jak wi皻y ze wi皻ym si dzieli.
Gdy ludzie atmosfer nieraz wok馧 zi瑿i -
To wi璚i pragn dusze rozradowa wzajem
T serca niewinnoci, z prostot go喚bi...
Wko這 Pa雟kich wybra鎍闚 wszystko ju tchnie rajem."
(Podolanka, Koszyk jab貫k. Legenda o w. Janie Kantym, Krak闚 1890).



ROZBITY DZBAN Z MLEKIEM

Bieg豉 dziewczyna, gdzie z przedmiecia s逝ga,
Na sprzeda z mlekiem; ale tak si zdarzy,
疾 nieszczliwie dzban si w r璚e zwa篡...
I st逝k si pad連zy, i sp造n窸a struga
Mleka po bruku. Tedy od 瘸這ci
Biedna dziewczyna p豉czem si zanios豉;
A ci瘺a ludzi doko豉 niej ros豉,
I jako zwykli czyni ludzie proci,
Ten jej wymyla, a 闚 upomina,
荑 si lituje...A biedna dziewczyna
W 瘸這ci serca za豉ma豉 d這nie:
A c騜 ja poczn, c騜 ja biedna zrobi!
Gospodarz srogi, i gdzie ja si schroni?
I jak嘀 teraz rad dam ja sobie?
Ani co sprzeda, ani kupi za co.
Oj! le za tak s逝瘺 mi zap豉c
Skrzywdz i jeszcze wytr鉍 z zas逝gi!...
I os逝pia豉, i patrzy gdzie strugi
Sp造n窸y mleka, w 瘸lu zadumana.
Wtem nadszed Kanty i do niej powiada:
Zbierz te skorupy! Pad豉 na kolana...
I dzban w jej r瘯ach sam si cudem sk豉da.
Kanty po ludziach spojrza wko這 siebie:
O! Krzywda s逝gi wielka krzywd w niebie!
I upominam nie krzywdcie s逝瞠bnych!
Bo B鏬 odm闚i wam rzeczy potrzebnych,
I w n璠zy ducha sami zostaniecie.
A ty chod ze mn op豉kane dzieci.
I w trwodze Bo瞠j sz豉 dziewczyna za nim
A 瞠 by ludu prostego kochaniem,
Wi璚 ca豉 rzesza zdziwiona wypadkiem
Sz豉 tu za nimi z bardzo wielkim statkiem,
Czekaj鉍 tego, co si zdarzy mia這,
I poza miastem doszli do Rudawy.
A Kanty kaza dzban nape軟i ca這,
I Bogu zleca n璠z ludzkiej sprawy.
I cud si zdarzy r鏚 ludu nad rzek;
Bo gdy w modlitwie rzewnej si rozczuli
I dzban闚 z wod do swych ust przytuli,
Tedy si woda przemieni豉 w mleko.
I rzek Jan Kanty: Ludziom ma貫j wiary Powiedzcie o tem,
瞠 B鏬 dobre s逝gi W opiece chowa; i bierzcie st鉅 miary,
A niech si kaja i jeden i drugi.

Na podstawie: 砰wota w. Jana z K皻..., ks. W. Gasid這.



Legenda m闚i鉍a o napaci zb鎩c闚, kt鏎zy ograbili wi皻ego, wskazuje na to, 瞠 Jan z K皻 cz瘰to podejmowa trudny ewangeliczny temat o nadstawianiu drugiego policzka. Oddanie "ostatniego grosza" zaszytego w p豉szczu, o czym przypomina sobie pniej (dlatego powraca do z這czy鎍闚 i daje wiadectwo prawdom闚noci) obrazuje jedn z wielu zasad przestrzeganych przez w. Jana - zasad odp豉cania dobrem na z這.

NAPAD ZB粑C紟

Kiedy Kanty raz z rzymskiej powraca podr騜y,
To mu si przysz這 przeprawia przez g鏎y,
Co si otar造 szczytami o chmury.
Wtem jakie 這try drog mu zast雷i,
Grb bardzo srogich i obelg nie sk雷i,
"Jestem pielgrzymem", Kanty im powiada,
"Z dalekich kraj闚". - "To oddaj nam z這to!"
Gro蕨c maczug 這tr na to odpowiada,
"Bo ju ostatnia twa godzina oto!..."
I ukl隕 Kanty, szaty z siebie zrzuci,
Odda torb podr騜n powolnie,
A potem oczy ku niebu obr鏂i.
"A czy nic wi璚ej nie masz w堯cz璕o?"
Owiadczy 這trom s逝ga Bo篡,
疾 tyle tylko wzi像 do tej podr騜y.
To go puszczono z kosturem i ksi璕.
Kanty powsta powoli, i bolej鉍 srodze
Nad ich upadkiem, szed dalej po drodze.
Wtem jako nagle przypomina sobie,
疾 ma zaszytych w kaftanie kilka sztuk z這ta.
Przystan像: "Panie! C騜 ja zrobi?
Wszak瞠 i 這tra nawet si nie godzi ok豉ma!"
I pobieg w ska造 za 這trami spiesznie...
A ci zdziwieni, 瞠 za nimi chodzi,
Ten, kt鏎ego przed chwil obdarli,
Stan瘭i w miejscu... I rzek im Kanty:
"Oto mam jeszcze w kaftanie ukrytych
Kilka sztuk z這ta przed drog zaszytych.
Jako ta wina bardzo serce zbod豉,
疾m was ok豉ma, bom zapomnia o nich.
Miejcie nade mn przeto zmi這wanie,
I chciejcie przyj寞 bez urazy oto..."
Tu rozdar kaftan i odda im z這to.
Co wstrz零n窸o zb鎩cami i spojrzeli po sobie,
Straszliwa trwoga chwyci豉 im serce - padli na kolana.
Jan Kanty spojrza na nich mi這ciwie:
"Pragniecie nieba, 瘸逝jcie za wasze grzechy!"
"O mymy Boga samego okradli,
Bomy wi皻ego cz貫ka napadli"
M闚ili 這try i by這 p豉kanie
I wielkie serca grzesznego wylanie.
S逝ga Bo篡 przyj像 gocin pod zb鎩eck strzech.
I ze czci w szaty znowu go ubrano
I grosz podr騜ny z torb oddano.

Na podstawie: 砰wota w. Jana z K皻..., ks. W. Gasid這



Bardzo wzruszaj鉍e s opowiadania o zdj璚iu but闚 i podarowaniu ich bosemu w grudniowy dzie oraz opisuj鉍e zdarzenie nocy wigilijnej, w kt鏎 w. Jan przyodzia swym p豉szczem biedaka na rynku krakowskim. wiadcz one o tym, jak Mistrz z K皻 bardzo pragn by wr鏚 ludzi, aby im s逝篡.

Cho w. Jan Kanty nie czyni cud闚 za 篡cia, to pami耩 o jego dobroci przetrwa豉 do naszych czas闚. Przetrwa豉 w du瞠j mierze w legendach, kt鏎e - jak si najczciej okazuje - szybciej do nas docieraj ni stare dokumenty historyczne. Przyk豉dem niech b璠zie tu legenda o wskrzeszeniu dziecka:

Wskrzeszenie dziecka

"By豉 Wielkanoc: i wi皻y bohater,
Jako by zwyczaj onej Almy Mater,
W dziedzi鎍u Almy 瘸czk闚 uwesela,
Bo ich i chlebem, i pisanem jajem
Na Zmartwychwstanie Pa雟kie poobdziela.
I 瘸czki z sob dzieli造 si wzajem.
Tedy nadbieg豉 ulic od miasta
W miertelnej trwodze strapiona niewiasta.
A gdzie m嘀 wi皻y? tak u ch這pi靖 pyta,
W rozpaczy serca miota si i chwyta.
Jan Kanty siedzia w swej celi na ziemi
I dzieli rado wi皻 z maluczkiemi.
Niewiasta przed nim na kolana pad豉
I jako chusta tak straszliwie zblad豉.
"O ratuj, ojcze! jam jest biedna wdowa,
Dzieci mi kona! Gdy cieszysz szczliwych,
Nie 瘸逝j dla mnie modlitwy i s這wa,
A mo瞠 jeszcze powr鏂i do 篡wych
Dzieci, co we 透ach matki uk雷ane
I na pociech wdowie by這 dane!"
Powsta Jan Kanty od maluczkiej rzeszy
I za niewiast, ile zdo豉, pieszy.
Dzieci nie 篡這, gdy weszli do progu;
I rzek Jan Kanty: "Ofiaruj je Bogu!"
Niewiasta pad豉 w wielkiej serca m璚e,
A Kanty ukl隕 - Wzi像 dzieci na r璚e
I wzni鏀 do nieba - i jest o篡wione,
I do pierwszego zdrowia powr鏂one.
A gdy dom wdowy Kanty rozweseli,
Tedy dopiero jajem si podzieli
I z onem dzieckiem, i z on niewiast;
Bo cho Wielkanoc wi璚i ca貫 miasto,
Uwa瘸 sobie, 瞠 wdowa w 瘸這ci
Nie pami皻a豉 na ten dzie wi皻oci.
I tak lata bieg造, i ros豉 ni z這ta
W cichem zakryciu wi皻ego 篡wota."

W. Pol "Wskrzeszenie dziecka zLegendy o w. Janie Kantym"

Do g鏎y    

Sylwetka duchowa

w. Jana z K皻

Wizja w. Jana


Szkicuj鉍 duchow sylwetk Mistrza Jana z K皻 nie mo積a pomin寞 bodaj pobie積ej charakterystyki jego czas闚, poniewa dopiero na tym tle mo積a j dobrze zrozumie. Ka盥a, bowiem epoka jest zwierciad貫m, w kt鏎ym odbija si obraz dzieci jej czas闚.

w. Jan 篡 w czasach ogromnych napi耩 i do zawi造ch przeobra瞠, daj鉍ych si odczu prawie we wszystkich dziedzinach 篡cia. Kryzys kultury redniowiecznej sprzyja krystalizowaniu si podstaw nowego porz鉅ku w dziedzinie spo貫cznej, kulturalnej, religijnej i politycznej Europy XIV - XV wieku. Koci馧 n瘯any by skutkami schizmy zachodniej (1378-1417). W豉dz przez kilkadziesi靖 lat sprawowa o dw鏂h lub trzech papie篡. Podzia Europy na dwie obediencj: papie瘸 rzymskiego i antypapie瘸 awio雟kiego, upadek autorytetu papiestwa i krytyka rz鉅闚 w Kociele doprowadzi造 do powstania koncyliaryzmu, uznaj鉍ego wy窺zo soboru nad papie瞠m.

Tak瞠 i w Krakowie nie by這 spokojnie i nie by這 豉two katolickiemu uczonemu. Najbli窺ze otoczenie w. Jana, niemal ca貫 rodowisko naukowe, by這 mocno zaanga穎wane w reform Kocio豉, ho責uj鉍 ideom koncyliarystycznym Soboru Bazylejskiego. W swoich traktatach Jan Elgot, Benedykt Hesse, Pawe W這dkowic opowiadali si za uzale積ieniem papie瘸 od soboru oraz g這sili idee wolnoci sumienia, broni鉍 prawa pogan i schizmatyk闚. W Krakowie znana by豉 r闚nie niderlandzka szko豉 mistyczna dewotio moderna zach璚aj鉍a do indywidualnej pobo積oci i kontynuowania w豉snej drogi do doskona這ci poza klasztorem, przez rozwa瘸nie Ewangelii, uwi璚anie si i pe軟ienie uczynk闚 mi這sierdzia oraz cz瘰te korzystanie z sakrament闚 Pokuty i Eucharystii. Ona to odegra豉 niebagateln rol na ukszta速owanie si osobowoci w. Jana.

Lektura r瘯opis闚 wi皻ego, zw豉szcza tekst闚 pobocznych, pozwala stwierdzi, 瞠 w. Jan Kanty, nosz鉍 w sobie znamiona swoich czas闚, wyrasta ponad epok; 瞠 podczas swojej zdecydowanej i prostej drogi 篡cia nie uwik豉 si w zau趾ach b喚dnych pogl鉅闚 i nie przepad w zakamarkach burzliwych redniowiecznych dziej闚.


w. Jan z K皻


Ju jako student, a nast瘼nie jako uczony zas造n像 z umi這wania prawdy. Aby si z ni nigdy nie rozsta i nie zapomnie o jej wartoci, na cianie swego mieszkania wypisa przestrog, kt鏎a w t逝maczeniu Skargi brzmi nast瘼uj鉍o: "Strze si kogo zafrasowa, bo nie smaczno przeprawowa. S豉wy nie ruszaj bliniego, bo odwo豉 co ci篹kiego." Odznacza si niezwyk豉 zdolnoci zapalania swego umys逝 wiat貫m prawdy objawionej w Ewangeliach; by uczonym, kt鏎y sw m鉅ro czerpa z ci鉚貫go obcowania z Bogiem na modlitwie i medytacji. O wielkiej mi這ci do Kocio豉 wiadczy jego pielgrzymka do "Apostolskich prog闚", kt鏎 odby w jubileuszowym 1450 roku. Styl 篡cia w. Jana Kantego oparty by na rozwa瘸niach M瘯i Pa雟kiej i na dzi瘯czynieniu za Ofiar Chrystusa. Z nabo瞠雟twami do M瘯i Pa雟kiej wi皻y 章czy praktyki pokutne. Wystrzega si pokarm闚 mi瘰nych, wi鏚 surowy tryb 篡cia, zadaj鉍 sobie umartwienia. Mistrza cechowa豉 r闚nie pokora. W jego czynach i s這wach nie by這 nic podst瘼nego i dwuznacznego. Swoje r瘯opisy podpisywa czasem stwierdzeniem" "przez niejakiego Jana", a pope軟ione niezgrabnoci w przepisywaniu t逝maczy takim oto stwierdzeniem:"O nieszcz瘰ny, le zako鎍zy貫m, bo pisa dobrze si nie nauczy貫m".

w. Jan Kanty zas造n像 przede wszystkim z wielkiego mi這sierdzia i wsp馧czucia wobec blinich. Utrzymywa si z pensji profesorskiej i zawsze dzieli si z potrzebuj鉍ymi tym, co posiada. By ja軛u積ikiem, oddawa nawet jedyne buty, po篡cza ubogim, wspomaga umi這wanych 瘸k闚 - w ka盥ym potrzebuj鉍ym widzia Chrystusa.

Kiedy pewnego razu w profesorskiej jadalni spo篡wa posi貫k, oznajmiono mu, 瞠 przyszed 瞠brak. "Chrystus przyszed" - zawo豉 wi皻y i zaprosi biedaka do sto逝, dziel鉍 si z nim skromnym posi趾iem. To odt鉅 na Akademii praktykowany by zwyczaj pozostawiania jednego miejsca wolnego dla ubogiego, kt鏎y mo瞠 si nieoczekiwanie zjawi.

Dzisiaj ma這 kto wie, jak wiedz posiada w. Jan i jaki dorobek naukowy po sobie pozostawi. To wszystko ulecia這 z ludzkiej pami璚i. Pozosta這 jednak wspomnienie o jego szerokim sercu, kt鏎ym wzbogaci sw鎩 wiek. Musia to by wielki kapita dobra, skoro ludzka pami耩, tak nieskora do wdzi璚znoci, przechowuje go poprzez pokolenia.

Do g鏎y    

Profesor i duszpasterz

Sylwetk w. Jana z K皻, w prosty i poetycki spos鏏, opieraj鉍 si na schemacie Prologu w. Jana Ewangelisty scharakteryzowa Kardyna Karol Wojty豉, w kazaniu wyg這szonym na jubileuszu 500 lecia mierci w. Jana, w 1973r.:

Kazania Kardyna豉 Karola Wojty造

"Cz這wiek, kt鏎emu na imi by這 Jan, wyszed z K皻, ma貫go miasteczka w po逝dniowej Polsce. Wyszed, nios鉍 w swej duszy skarb Chrztu wi皻ego, a przez ten skarb - skarb wiary. We wierze dane Mu by這 obcowa ze S這wem Bo篡m od pierwszych dni swojego 篡cia, od lat dzieci璚ych i m這dzie鎍zych. A by這 to obcowanie g喚bokie, pe軟e myli, serca i woli. Ono Go przyprowadzi這 z K皻 do Akademii Krakowskiej, przeprowadzi這 przez lata studenckie, wprowadzi這 na katedry: naprz鏚 wydzia逝 filozoficznego, potem wydzia逝 teologicznego. Ono prowadzi這 Go przez ca貫 篡cie, d逝gie, bo osiemdziesi靖trzyletnie 篡cie, kt鏎e zako鎍zy這 si pi耩set lat temu, dok豉dnie w Wigili Bo瞠go Narodzenia."



C騜 jest niezwyk貫go w Janie z K皻, 瞠 warto go wspomina po ponad pi璚iuset latach od Jego mierci?

Dzia豉lno profesorska w. Jana z K皻 przypada na czasy, w kt鏎ych Uniwersytet Krakowski by najgor皻szym ogniskiem myli filozoficznej w Polsce. Jego nazwisko wymieniane jest we wszystkich naukowych opracowaniach 篡cia i dzia豉lnoci Akademii tamtejszej epoki zar闚no w dziedzinie filozofii, jak i teologii. W historii zas逝篡 sobie na miano wybitnego ucznia, wspomnianego wczeniej, Benedykta Hessego, kt鏎y niebagatelnie przyczyni si do rozwoju nauki na swojej Alma Mater. Zas造n像 jako m鉅ry uczony, wytrawny teolog i gorliwy duszpasterz.

Mistrz Jan z K皻 章czy prac naukow z powo豉niem kap豉雟kim i prac duszpastersk. Inspiracj do wszelkich swoich dzia豉 czerpa z Pisma wi皻ego. By cz這wiekiem wielkiego mi這sierdzia. Nie mog鉍 zaradzi inaczej ludzkiej n璠zy, wyzbywa si w豉snego odzienia i obuwia, a swoj prac pisarza-kopisty pomaga umi這wanej braci studenckiej. O jego ogromnej pracowitoci wiadczy 28 wolumin闚 licz鉍ych 章cznie 30 tys. stron. Nie pisa dzie oryginalnych. Devotio moderna - niderlandzka szko豉 mistyczna, pod kt鏎ej wp造wem by w. Jan Kanty, nie sprzyja豉 pisaniu traktat闚 teologicznych czy mistycznych lecz zach璚a豉 raczej do pokornego milczenia i wyrzeczenia si pr騜nej chwa造.Wizerunek w. Jana

Jan Kanty zas造n像 jako doskona造 teolog-praktyk, kaznodzieja i wyr騜niaj鉍y si autor orzecze kazuistycznych. Do profesor闚 Akademii zwracali si duszpasterze parafialni, a nie jest wykluczone, 瞠 i urz璠y biskupie, z tzw. kazusami. Zawiera造 one rozmaite, czasami nawet bardzo skomplikowane, a zarazem trudne do roztrzygni璚ia problemy moralne, dotycz鉍e zazwyczaj praktyki spowiedniczej. Kazusy te rozwi頊ywali magistrowie teologii i prawa. Najczciej wypowiadali si w dziedzinie teologii moralnej i prawa kanonicznego. Rozwi頊ywali szczeg馧owe zagadnienia dotycz鉍e sakramentu pokuty, ma鹵e雟twa liturgii itp. Do naszych czas闚 zachowa這 si kilka orzecze kazuistycznych autorstwa Mistrza z K皻. Przyk豉dem teologicznej dojrza這ci oraz roztropnoci duszpasterskiej wi皻ego niech b璠zie jego wypowied w nast瘼uj鉍ej sprawie:

Pewna kobieta obieca豉 Bogu, 瞠 jeli zostanie uzdrowiona, odb璠zie na kolanach dzi瘯czynn pielgrzymk do kocio豉 w. Leonarda. Gdy nie mog豉 jednak lubu wype軟i, w. Jan zwolni ja z tego zobowi頊ania, wychodz鉍 z za這瞠nia, 瞠 B鏬 nie wymaga od cz這wieka rzeczy niemo磧iwych, obietnica by豉 wi璚 nieroztropna i pochopna. Argumenty wi皻ego brzmi: "nie jest rzecz godn cz這wieka czo貪anie si wobec Boga jak r闚nie wobec w. Leonarda, najlepszego wyznawcy [...], skoro On da nam nogi do chodzenia. Dlaczego wi璚 cz這wiek tak nierozumnie sprzeciwia si postanowieniu i zarz鉅zeniu Bo瞠mu?"

Magister filozofii i baka豉rz w. teologii Jan z K皻 zamienia lub pielgrzymki na modlitw i ja軛u積.

Jako kap豉n, kaznodzieja i spowiednik w. Jan interesowa si szczeg鏊nie zagadnieniami z zakresu pokuty, czci Najwi皻szego Sakramentu i g這szenia S這wa Bo瞠go. Tym zainteresowaniom daje wyraz w swych notatkach, kt鏎e poczyni na u篡tek prywatny, w nauczaniu szkolnym, w konfesjonale i na ambonie. Jego czterotomowy zbi鏎 kaza liczy oko這 600 tekst闚.

Charakteru dzia豉lnoci Jana z K皻 jako wyk豉dowcy, kap豉na, duszpasterza i wychowawcy nie morzna mierzy tylko iloci pozostawionych traktat闚. Trzeba spojrze na ni inaczej i zobaczy Mistrza wr鏚 wychowank闚, pisz鉍ego w ich sercach, czerpi鉍ego z wielkiego dorobku duchowego i intelektualnego, kt鏎ego nie da si pomieci w ksi璕ach.

ZegarNa Uniwersytecie Krakowskim pobli簑 portalu, na cianie znajduje si zegar, wygrywaj鉍y o godz. 9.00, 11.00, 13.00, 15.00 i 17.00 utw鏎 Jana z Lublina z XVI wieku oraz pie akademick Gaudeamus Igitur. Wtedy te z zegara wychodz figury, przedstawiaj鉍e sze postaci: pedela (wonego) UJ, kr鏊ow Jadwig, kr鏊a W豉dys豉wa Jagie陶, Jana z K皻, Hugo Ko陶靖aja oraz Stanis豉wa ze Skalbmierza.

Do g鏎y   

Pomiertny kult w. Jana

Mistrz Jan z K皻 by w Krakowie osobistoci znan i bardzo cenion i co ciekawsze, cieszy si popularnoci nie tylko w rodowisku akademickim, ale i wr鏚 ludu miejskiego. Nic wi璚 dziwnego, 瞠 szacunek, jakim si cieszy za 篡cia, szybko przerodzi si w pomiertny kult. Orodkiem tego kultu by jego gr鏏. Miechowita (jeden z 闚czesnych kronikarzy) podaje, 瞠 Jan Kanty zosta pochowany w kociele w. Anny obok ambony zaraz tego samego dnia, kiedy zmar. Od razu zas造n像 te "wieloma cudami i dziwnymi sprawami" (M. Miechowita). Systematycznie zacz皻o je spisywa ju w dwa lata po mierci wi皻ego.

O速arz w kaplicy w. Jana
Koci馧 w. Anny w Krakowie
- o速arz w kaplicy w. Jana


Kaplica w. Jana
Koci馧 w. Anny w Krakowie
- kaplica w. Jana Kantego

W latach 1475 - 1483 czyni to proboszcz kocio豉 w. Anny, Maciej z Kociana. Na 25 kartach spisa w tym czasie 92 cuda. Dlatego tak szybko uzyskano pozwolenie na przeniesienie zw這k wi皻ego z podziemi wi靖yni i umieszczenie ich w prezbiterium kocio豉, co nast雷i這 w 1539 roku. Dziesi耩 lat pniej w kociele w. Anny wzniesiono grobowiec z kamienia, na kt鏎ym umieszczono rzeb w. Jana Kantego (grobowiec ten ufundowa Jakub Fredel z Kleparza, kanonik i rektor uniwersytetu; obecnie grobowiec ten znajduje si w mieszkaniu w. Jana Kantego w Collegium Maius, przy ul. w. Anny 8; w kociele w. Anny znajduje si natomiast wspania豉 konfesja w. Jana Kantego ufundowana przez biskupa Kazimierza z ㄆbna ㄆbie雟kiego, administratora krakowskiego, kt鏎y powi璚i j w 1703 roku). Po mierci Macieja z Kociana inicjatyw spisywania cud闚 w. Jana z K皻 podj瘭i nast瘼ni proboszczowie: Bart這miej z Sienna i Piotr Lubart z Krakowa. W ten spos鏏 powsta najstarszy zapis cud闚, licz鉍y 127 zezna z lat 1475 - 1518.



Kult w. Jana zatacza coraz szersze kr璕i. Koci馧 w. Anny zape軟ia si pielgrzymami przybywaj鉍ymi do grobu w. Profesora z najodleglejszych zak靖k闚 Polski i Europy. Przybywa這 coraz wi璚ej ksi鉚 z opisami cud闚, a przekonanie o wi皻oci Jana z Ket szerzy這 si coraz bardziej. Przy grobie w. doznaj 豉sk wielcy i proci ludzie. Tak na przyk豉d w1477 roku dzi瘯owa tu za uzdrowienie Jan Pociask, kupiec z Luborzycy. Spor鏚 duchowie雟twa do grobu w. Jana Kantego pielgrzymowa kardyna Jerzy Radziwi. W 1604 roku przyby do grobu Mistrza Jana kardyna Bernard Maciejowski, aby tam z這篡 dzi瘯czynne wotum z opisem i wiadectwem uzdrowienia. Modl si tu r闚nie liczni biskupi oraz duchowie雟two diecezjalne i zakonne. Nie zabrak這 tak瞠 kr鏊闚, senator闚, magnat闚, ch這p闚 i mieszczan. Pielgrzymowa tam np.: Zygmunt III i Micha Korybut Winiowiecki. Jak g這si napis wyryty na marmurowej tablicy, "Jan III Kr鏊 [...] Bogu Panu wszech wojsk u proch闚 B這gos豉wionego S逝gi Bo瞠go Jana Kantego..." ofiarowa tureckie bu鎍zuki jako znak wdzi璚znoci za zwyci瘰two pod Wiedniem, o kt鏎e prosi na tym miejscu w dniu 13 VIII 1683 roku. Jak podaj zapiski kronikarskie, do w. Jana Kantego pielgrzymowali rownie mieszka鎍y K皻, mimo 瞠 rodzinne miasto wi皻ego tak瞠 by這 orodkiem jego kultu i celem licznych pielgrzymek.

W bulli kanonizacyjnej wymienia si cuda, kt鏎e przyj皻o do kanonizacji. S to cztery uzdrowienia beznadziejnie chorych (trzyletniego Sebastiana Luzarka i osiemnastoletniej Jadwigi Pask闚ny z Krakowa, Marianny Gawlickiej, gospodyni domowej z Szalowej k. Gorlic, i Antoniego Oleksowicza, grabarza z Szalowej) oraz cudowne uratowanie od mierci Teresy Chyli雟kiej z 砰wca, ton鉍ej w nurtach rzeki So造. Cudowne uzdrowienia zdarzy造 si te w Szalowej. wiadkowie procesu z 1687 roku stwierdzaj istnienie w tamtejszym kociele cudownego obrazu w. Jana Kantego, przy kt鏎ym zosta豉 uzdrowiona nie mog鉍a chodzi Justyna Krupecka, 穎na organisty z Bobowej. Akta przewodu kanonizacyjnego wymieniaj opr鏂z obrazu w Szalowej jeszcze inne cudowne wizerunki: w K皻ach, Bobowej i w Olkuszu. G堯wnymi orodkami kultu s: Gr鏏 w. Jana Kantego w kociele w. Anny w Krakowie, Akademia Krakowska i K皻y - miejsce urodzenia Mistrza Jana.

Opr鏂z kocio堯w, kaplic, o速arzy, pielgrzymek, obraz闚 wiadcz鉍ych o kulcie Mistrza Jana, istnieje jeszcze bogata literatura hagiograficzna, kaznodziejstwo i poezja powiecona jego osobie. Wychwalaj one jego cnoty, cuda, podkrelaj jego szczeg鏊ne wstawiennictwo u Boga. Wyg豉szali je poeci, profesorowie i kaznodzieje; ich forma jest r騜norodna, a liczba niezliczona.

Ksi璕iKsi璕i
"砰cie, cuda i dzieje kanonizacji w. Jan Kantego"- Krak闚 1780r.

Starania o wyniesienie Jana Kantego na o速arze trwa造 bardzo d逝go i odby造 si w trzech etapach. Pierwszy na stopniu diecezjalnym, rozpocz皻y w 1628 roku, zako鎍zy si po paru miesi鉍ach. na przeszkodzie stan窸a wtedy zmiana przepis闚 dotycz鉍ych beatyfikacji i kanonizacji wprowadzona przez papie瘸 Urbana VIII oraz wojny ze Szwedami. Drugi etap prowadzony w latach1667 - 1668 zosta pomylnie zako鎍zony. Dzi瘯i nieustannym wysi趾om Uniwersytetu Krakowskiego, za staraniem Micha豉 Radziwi豉, specjalnego wys豉nnika do Watykanu w tej sprawie, oraz przy poparciu Jana III Sobieskiego papie Inocenty XI w dniu 16 wrzenia 1680 roku wydaje dekret, na podstawie kt鏎ego nast雷i豉 beatyfikacja Jana z K皻 w dniu 27 wrzenia tego roku. Jeszcze przed kanonizacj, na prob kr鏊a Augusta III, papie Klemens XII og這si w 1737 roku Mistrza z K皻 patronem Polski.

Do zawi造 trzeci etap kanonizacyjny, przypada na lata 1697 - 1693. Trwa on tak d逝go, gdy du穎 czasu wymaga這 jego przygotowanie, zw豉szcza 瞠 trzeba by這 skopiowa tak wielki dorobek r瘯opimienny Jana z K皻 i przes豉 do Rzymu. Badania poprawnoci doktrynalnej pism naszego patrona rozpocz皻o w 1703 roku, by w ko鎍u zako鎍zy je og這szeniem przez papie瘸 Klemensa XIII bulli kanonizacyjnej zaliczaj鉍ej profesora Jana z K皻 w poczet wi皻ych kocio豉 rzymskokatolickiego. Sta這 si to 16 lipca 1767 roku.

w. Jan Kanty jest patronem uczonych i ucz鉍ych si. Jest opiekunem rodzin, a zw豉szcza matek oczekuj鉍ych potomstwa. Jezuici uwa瘸j go za patrona filozof闚, pokrzywdzeni widz w nim swego obro鎍, winiowie opiekuna, chorzy uzdrowiciela, umieraj鉍y wzywaj go na ratunek w ostatniej godzinie. W 皋造ni opr鏂z szko造 jest tak瞠 patronem parafii, a jego wi皻o obchodzone jest 20 padziernika. Znajduj鉍e si w kociele parafialnym relikwie w. Jana z K皻 (sprowadzone z Krakowa, w 1998 roku) otoczone s przez mieszka鎍闚 wielk czci. Gromadz鉍y si woko這 nich wierni widz w osobie Jana z K皻 nie tylko chlub i ozdob Akademii Krakowskiej, ale tak瞠 przepi瘯ny przyk豉d doskona貫go mistrza (nauczyciela) i cz這wieka. Urzeka ich jego pokora, dobro, oraz dzieci璚a prostota po章czona z bezgranicznym oddaniem si s逝瘺ie Bogu i ludziom.

Kaplica w. Jana w K皻ach
K皻y - kaplica w. Jana Kantego

Do g鏎y    



CZAS LEKCYJNY
8:00 - 8:45
8:55 - 9:40
9:50 - 10:35
10:55 - 11:40
11:50 - 12:35
12:45 - 13:30
13:40 - 14:25

DNI WOLNE
Zimowa przerwa wi靖eczna
23.12.2018 - 01.01.2019
Ferie zimowe
11 - 24.02.2019
Wiosenna przerwa wi靖eczna
18 - 23.04.2019
Egzamin 鏀moklasisty
15.04.2019 - J. polski
16.04.2019 - Matematyka
17.04.2019 - J. angielski
Zako鎍zenie roku szkolnego
21.06.2019
Dni wolne od zaj耩 dydakty.
15.10.2019
02.11.2019
29.04.2019
30.04.2019
02.05.2019

PRZYWOZY SZKOLNE
Brz霩a Stadnicka - 710
Kopanie - 715
Opaleniska - 710
Smolarzyny - 715
Zak鉍ie - 725, 735
Zmys堯wka SP - 713
皋造nia Dolna - 735

ODWOZY SZKOLNE
Brz霩a Stadnicka - 1340, 1450
Opaleniska, Kopanie - 1435
Smolarzyny - 1340, 1435
Zak鉍ie SP - 1340
Zak鉍ie - 1435
Zmys堯wka SP - 1350
皋造nia Dolna - 1340, 1435

ARCHIWUM
Podsumowanie sportowe
Rok 2013/2014
Rok 2014/2015
Rok 2015/2016
Rok 2016/2017
Rok 2017/2018

KONTAKT
Adres: 37 - 110 皋造nia
ul. Mickiewicza 59
Tel.: 017 22 43 012
e-mail: sekretariat@sp1zolynia.pl

Copyright: J. Sobu